Сярод вялікіх гульцоў Акрытай эры завуць Рода Лэйвэра, Джымі Конарса, Джона Ньюкамба, Стэна Сьміта, Б’ёрна Борга, Джона Макінроя, Яна Лэндла, Стэфана Эдбэрга, Джыма Кур’е, Матса Віландэра, Андрэ Агасі (Andre Agassi), Піта Сампраса (Pete Sampras), Роджэра Федэрэра (Roger Federer). Сярод жанчын: Крыс Эвэрт, Марціну Наўрацілаву, Штефі Граф, Моніку Сэлэш, Марціну Хінгіс (Martina Hingis).

Bill Tilden

Тэніс на працягу працяглага часу быў збольшага распаўсюджаны ў ангельскамоўных краінах — Аўстраліі, Вялікабрытаніі, ЗША. Ён таксама быў папулярны ў Францыі, дзе з 1891 г. праводзіцца Адкрыты чэмпіянат Францыі. Чатыры самых буйных турніры — Уімблдонскі турнір, Адкрытыя чэмпіянаты ЗША, Францыі і Аўстраліі (праводзіцца з 1905 г.) сталі самымі прэстыжнымі ў тэнісе. Яны атрымалі назоў «турніры Вялікага шалома» — тэрмін, запазычаны з картачнай гульні брыдж. «Выйграць Вялікі шалом». Перамагчы ўва ўсіх чатырох гэтых турнірах на працягу аднаго сэзону зьяўляецца вышэйшай мэтай для тэнісных прафесіяналаў.

Пералічаныя чэмпіянаты пачалі набіраць значнасьць у тэнісным сьвеце, у зьвязку з тым, што зборныя гэтых чатырох краін — адзіныя, хто здабываў перамогі ў Кубку Дэвісу, які на той час меў найбольшую значнасьць у аматарскім тэнісе, чым усе іншыя турніры.

James Dwight

Наступны афіцыйны турнір на корце пад адкрытым небам быў праведзены ў Дзінард (Францыя) у 1878. У гэтым жа годзе быў праведзены турнір у Манрэалі у Cricket Club, таксама ў гэты год прайшоў аматарскі чэмпіянат Шатляндыі. У 1879 дэбютаваў Чэмпіянат Ірляндыі ў Fitzwilliam Club у Дубліне. У 1880 прайшоў турнір на тэрыторыі Аўстраліі ў Мэльбурне.

Паводле гістарычных крыніцаў, тэрміналёгія сучаснага тэнісу зарадзілася ў той жа перыяд часу, паколькі Ўінгфілд запазычыў для сваёй гульні як назоў, так і мноства французскіх слоў з рэал-тэнісу:

* назоў тэніс (ангел. tennis) утв. ад фр. tenez, загаднага ладу дзеяслова tenir, «трымаць». Ён азначае, такім чынам, «трымай!» Гэтым выкрыкам гулец у рэал-тэніс папярэджваў суперніка, што ён зьбіраецца падаваць;
* ракетка (ангел. racquet) утв. ад фр. raquette, якое, у сваю чаргу, утв. ад арабскага rakhat, што азначае «далонь»;
* ангельскі тэрмін deuce (роўна) утв. ад фр. a` deux le jeu, які азначае «to both is the game» (лік у гульні роўны); па іншай вэрсыі, слова ўтв. ад фр. deux points, якое азначае, што гульцу неабходна выйграць два пойнты для перамогі ў гэйме;
* ангел. love, выкарыстоўваецца для пазначэньня ліку «0» (напрыклад, «40—love» эквівалентна «40—0»), адбылося ад фр. l’oeuf, «яйка», якое па форме нагадвае лік «нуль»;
* сістэма ліку ў гэймах «15», «30», «40» адбылася ад фр. quinze, trente, quarante, што ў французскім вымаўленьні ўяўляе сугучную паслядоўнасьць.

Прадбачачы камэрцыйны патэнцыял у гульні, Ўінгфілд запатэнтаваў яе ў 1874 г., але ніякай выгады з гэтага пасьля атрымаць ня змог. Тым ня менш, ён узаконіў тэніс і яго правілы. Пасьля таго як былі запатэнтаваныя сетка, слупкі, мячы, правілы гульні – тэніс стаў відам спорту. Лаўн-тэніс, а сёньня проста тэніс, хутка распаўсюдзіўся па ўсяе Эўропе ды іншым кантынэнтам. У яго гуляюць мільёны людзей самага рознага ўзросту.

Надмагільле Ў. Ўінфілда і яго жонкі Эліс

Афіцыйна лічыцца, што тэніс зьявіўся ў XIV стагоддзі на тэрыторыі сучаснай Францыі. Француская знаць захаплялася так званай «гульнёй далоней» («жё дэ пом»), якая зрабіла вялікі ўплыў на разьвіцьцё сучаснага тэнісу. Першымі гульцамі-аматарамі сталі сьвятары, і ня толькі маладыя сэмінарысты, але й сьвятары больш высокіх званьняў: архіяпіскапы і кардыналы. Гульня праводзілася ў сьценах манастыроў, у асноўным на камяной падлозе. З часам для зручнасьці гульні, на руку, якая б’е па мячу, сталі нацягваць рукавічку, а потым, пачалі выкарыстоўваць драўляныя прадметы, каб адбіваць мяч, з часам яны трансфармаваліся ў так званыя ракеткі. Гэтыя драўляныя прадметы небагата былі падобныя на сучасную ракетку. Мінула яшчэ больш за чатыры стагоддзі, пакуль на ракетцы зьявіліся струны. Гульня стала набіраць шчэ большую папулярнасьць і ўсьлед за сьвятарамі ў гэтую гульню сталі граць заможныя французы. Гульнёй у мяч была захоплена вялізарная колькасьць людзей. А ў 1480, кароль Францыі Люі ХІ выдаў указ, згодна зь якім неабходна было строга прытрымлівацца працэсу вырабленьня тэнісных мячоў. Умовы наказу былі наступныя: мяч павінен быць набіты файнай скураю й поўсьцю і ня утрымліваць пяску, крэйды, вапны, апілак, моху, попелу або зямлі. Усьлед за мужчынамі ў XV—XVI стст. гульнёй у мяч захапіліся і жанчыны. У гісторыі разьвіцьця тэнісу вядомы такі факт, калі ў 1427 у Парыжы маладая жанчына па імені Марго гуляла настолькі бліскуча, што са швыдкасьцю яе падачы мячу маглі параўняцца толькі лепшыя з мужчын-гульцоў. Гульня разьвівалась настолькі хутка, што ўжо да канца XVI стагоддзя ў Парыжы было больш за 250 спэцыяльных кортаў, а колькасьць гульцоў сягала больш за сям тысячаў. Залежна ад уменьня весьці гульню, паступова адбыўся падзел гульцоў на тры катэгорыі: пачатковец, партнэр і майстар. Найбольшымі прывілеямі карысталіся майстры. Ім давалася права на будаўніцтва і валоданьне кортамі для гульні. Адзін з майстроў распрацаваў у 1542 годзе першыя правілы гульні ў тэніс, але апублікаваныя яны былі толькі праз 50 год. Гульня атрымала прызнаньне і ў ангельцаў, якія далі ёй назву «сапраўдны тэніс» (па-ангельску: real tennis).

Правіла зьмяняліся цягам усяго разьвіцьця гульні. Так, на пачатку, багата год увядзеньне мяча ў гульню, г.зн. падача, не адносілася да гульні, і выйграць ачко з падачы было немажліва.

Падача мяча ў гульню зьдзейсьнівалась слугамі, – па-француску: servani, такім чынам, увод мяча ў гульню звалася абслугоўваньнем — serviz. Міналі гады, стагодзьдзі і зьмяняліся правілы гульні ў мяч. У наш час падача вельмі важны тэхнічны элемент тэніса, і зьяўляецца сродкам выйгрышу ачка і ціскам на суперніка. Нягледзячы на зьмены ў тэнісе, на ўсіх міжнародных гульнях падача завецца service.

У XVII—XIX стст., у часы Францускай рэвалюцыі ды Напалеонаўскіх войнаў, людзям было не да заняцьцяў тэнісам, як у Францыі, так і ў іншых эўрапэйскіх краінах. У Ангельшчыне, тэніс заняпаў пасьля таго, як ён страціў заступніцтва караля. Але канчаткова тэніс ня быў забыты, а толькі на некаторы час. І ўжо ў 1858 пачынаецца новы этап у разьвіцьці тэнісу, калі ўпершыню быў праведзены мач ангельскіх унівэрсытэцкіх камандаў у Хэйманкэрце. Пачалось адраджэньне тэнісу: сталі стварацца новыя тэнісныя клюбы. А ў спартыўных клюбах для гульні ў крыкет, крокет і гольф сталі адкрывацца тэнісныя сэкцыі. Выйсьці на сусьветную арэну тэнісу перашкаджала тое, што ў кожнай краіне правіла гульні былі свае, што рабіла немажлівым правядзеньне міжнародных матчаў. У сярэдзіне XIX стагодзьдзя адбыліся вялізарныя зьмены ў правядзеньні гульняў, таму што ў тэніс пачалі гуляць на адкрытых кортах, хоць да таго гульня праходзіла выключна ў памяшканьнях.

Прычынай таго, што гульня так доўга праводзілася ў закрытых памяшканьнях, палягала ў пакрыцьці пляцовак і матэрыяле мяча. Так, як мячы былі крамніннымі, прутка сьцягнутымі струнамі, а зьверху пакрытыя фланэльлю, то яны маглі адскокваць толькі ад цьвёрдай каменнай падлогі, а граць на зямле або траве было немажліва. І толькі са зьяўленьнем гумовых мячоў адбыліся карэнныя зьмены ў тэнісе.

Існавалі дзьве разнавіднасьці: лонг-пом (доўгі пом) і курт-пом (кароткі пам). Пляцоўка для лонг-пома адчыненая, 60-80×14 м, падзеленая вяроўкай на вышыні 1 м, партыя — 5-7 гульняў; для курт-пома — заля 28,5×9,5 м, вышыня ня меней 7 м, вышыня сеткі 0,92 м у цэнтры і 1,5 м па баках, партыя — з 6 гульняў. Мяч з двух коркавых паўшар’яў, абцягнуты мяккай тканінай, дыяметр каля 6 см, вага 16-20 г (лонг-пом) і 60-65 г (курт-пом). Праводзіліся спаборніцтвы адзіночныя і камандныя (у камандзе 2, 4 або 6 чалавек).

Гульня атрымала распаўсюджваньне ў XIII-XIV стст. у Францыі, Італіі і Ангельшчыны. З разьвіццём сучаснага тэнісу ў XIX стагоддзі згубіла папулярнасьць.

Жё-дэ-пом (курт-пом) уваходзіў у праграму Алімпійскіх гульняў 1908, на Алімпійскіх гульнях 1928 праводзіліся паказальныя выступы.